Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Przeskocz do głównego menu
Nawiguj w górę
Logowanie
Study in English Uniwersytet Trzeciego Wieku E-learning Szkolenia korporacyjne Kursy językowe Studia MBA Studia doktoranckie Studia podyplomowe Studia magisterskie Studia licencjackie Kursy przygotowawcze Ekonomiczny Uniwersytet Dziecięcy Akademia Młodego Ekonomisty
 

 Świadectwo zagraniczne – wymagania

 

Kandydat ze świadectwem zagranicznym powinien przed złożeniem dokumentów:

1. Zalegalizować świadectwo.

Legalizacja jest potwierdzeniem formalnej zgodności dokumentu z prawem miejsca jego wystawienia albo autentyczności podpisów i pieczęci umieszczonych na dokumencie.

Legalizacja dokumentu o wykształceniu ma istotne znaczenie przy ustaleniu, w ramach systemu edukacji którego państwa został wydany dokument oraz czy należy weryfikować jego autentyczność.

W niektórych państwach – na przykład w Polsce – wewnętrzne regulacje zobowiązują posiadacza dyplomu do zalegalizowania go przed wywiezieniem z kraju jego wystawienia.
 
Legalizacji świadectwa może dokonać:


konsul Rzeczypospolitej Polskiej, właściwy dla państwa, na którego terytorium lub w którego systemie edukacji wydano świadectwo

lub

  • władze oświatowe państwa, na którego terytorium lub w którego systemie edukacji wydano świadectwo,
  • placówka dyplomatyczna lub placówka konsularna państwa, na którego terytorium lub w którego systemie edukacji wydano świadectwo, akredytowana w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub państwie członkowskim Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD).

Alternatywą jest opatrzenie dokumentu tzw. apostille.

Jeśli państwo, w którym został wydany dokument, jest stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej w Hadze dnia 5 października 1961 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 112, poz. 938), legalizacja dokumentu jest w tym państwie zastąpiona zaświadczeniem apostille dołączanym do dokumentu.

Lista państw – stron konwencji oraz adresy instytucji wydających apostille można znaleźć na stronie Konwencji Haskiej.

2. Przetłumaczyć dokumenty na język polski przez tłumacza przysięgłego. 

Składane dokumenty muszą być zapisane w języku polskim – wymagane jest


tłumaczenie przysięgłe na język polski sporządzone przez:

  • tłumacza przysięgłego wpisanego na listę tłumaczy przysięgłych Ministerstwa Sprawiedliwości RP;
  • osobę zarejestrowaną jako tłumacz przysięgły w państwie Unii Europejskiej,  państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub państwie członkowskim Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD);
  • konsula Rzeczypospolitej Polskiej właściwego dla państwa – miejsca wydania świadectwa;
  • akredytowaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej placówkę dyplomatyczną lub konsularną państwa, na którego terytorium bądź w którego systemie edukacji wydano świadectwo lub inny dokument

lub tłumaczenie nieprzysięgłe na język polski potwierdzone przez jedną z wyżej wymienionych osób lub instytucji – więcej informacji.

3. Nostryfikować świadectwo, jeżeli zachodzi taka konieczność. 

Informacje na temat procedury można znaleźć na stronie Kuratorium Oświaty w Warszawie

Prosimy wziąć pod uwagę, że procedura trwa około miesiąca.

Z procedury uznania lub potwierdzenia wykształcenia albo uprawnień do kontynuacji nauki zwolnione są:
  • świadectwa i inne dokumenty wydane przez szkołę lub instytucję edukacyjną działającą w systemie edukacji państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uprawniające do ubiegania się o przyjęcie na studia wyższe w tych państwach (obecnie: Australia, Austria, Belgia, Bułgaria, Chile, Chorwacja, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Islandia, Izrael, Japonia, Kanada, Korea, Lichtenstein, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Meksyk, Niemcy, Norwegia, Nowa Zelandia, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Turcja, USA, Węgry, Wielka Brytania, Włochy);

  • dyplomy IB (International Baccalaureate) wydane przez organizację International Baccalaureate Organization w Genewie;

  • dyplomy EB (European Baccalaureate) wydane przez Szkoły Europejskie zgodnie z Konwencją o Statucie Szkół Europejskich, sporządzoną w Luksemburgu z 21 czerwca 1994 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 3, poz. 10);

  • świadectwa i inne dokumenty wydane w państwach, z którymi Polska zawarła umowy o wzajemnym uznawaniu wykształcenia (świadectwa wydane w okresie obowiązywania umów, które już wygasły nadal będą uznawane na ich podstawie).
Wykaz umów międzynarodowych o wzajemnym uznawaniu wykształcenia znajduje się na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
 
 
 

 Przydatne strony